warmte, wespen, "en wat dies meer zij"

Wat vindt u van de titel? Er zijn zo van die uitdrukkingen die ik in de opslagruimte heb staan, om op het juiste moment in te zetten. Dit is er 1 van. Wat hebben wij toch een prachtige taal ;-)

Wat doe je als je bij Cafe T werkt, als het 30 graden is, en niemand wenst iets met een temperatuur van boven de 10 graden te drinken?

Ander werk zoeken? Ja, dank u, wordt aan gewerkt.

Nog iemand?

Nee?

Goed, ik zal een handje helpen.

Wat doe je als je dan ook nog wordt lastig gevallen door nerveuze wespen?

Inderdaad! Een wespenval maken!

Mijn ietwat primitieve methode van *zet er een bekertje overheen en plet de wesp met een prop papier* was alweer verouderd. Teveel handelingen, en te direct betrokken bij de wesp. Ik wil me namelijk zo ver mogelijk houden van deze post-zondeval beestjes.

Mijn vinding was gebaseerd op het aloude limonadefles-idee. U weet wel: de onderste helft van een frisdrankfles met een laag limonadesiroop, hierboven de omgekeerde bovenste helft, die zo een trechter vormt.

Wespje duikt op de siroop af, en snapt vervolgens niet hoe hij zich uit deze benarde situatie kan bevrijden. Sterft uiteindelijk een ware zoete dood.

Met wat alternatieve materialen knutselde ik een vergelijkbaar systeem. Zie foto.

In het bekertje een mengsel van caramel- en chocoladesiroop, met hierin de inhoud van 2 suikerzakjes opgelost. Een waar wespparadjs, hoor ik u denken!

Helaas, helaas. Vanaf het moment dat de val klaarstond, liet geen wesp zich meer in de buurt zien. Doel bereikt, denkt u wellicht. Inderdaad. Maar niet naar mijn tevredenheid. Een wespenval moet wespen aantrekken, niet wegjagen!

Hoe dan ook, voor ik een wespenlokker kon uitvinden om de wespen de goede richting op te krijgen (het bekertje in) zat mijn werkdag er al weer op.

-- wordt hopelijk niet vervolgd --

Misverstand

Locatie: Cafe T Amersfoort

Amerikaan: Can you tell me where's a coffeeshop nearby?

Ik: Ah, yes. There's this place called the Coffee Company, you go through those doors and then it's on your right...

Amerikaan: No no no, I mean, a coffeeshop.

Ik: Ooohhhh....a coffeeshop! Eh sorry, nope...no idea..

Gekke Gewoontes // Bang

Ik betrap mezelf soms op gewoontes die men wellicht als apart, typisch, of een beetje gek zou bestempelen. Niet dat ik me daar iets van aantrek natuurlijk. Ruth is Ruth!

Ik geef het eerlijk toe, en niet alleen op het internet: ik ben soms een beetje bang in het donker. Vooral als ik 's avonds laat thuis kom in een donker huis en iedereen ligt al op bed.

Ik kan in het dagelijks leven heel rationeel en nuchter redeneren, maar een donker huis heeft een gekke uitwerking op mij.

Wanneer ik de kamer binnenkom doe ik eerst het licht aan, vervolgens ook het licht in de voorkamer zodat ik kan checken of er niet toevallig een enge man met een honkbalknuppel achter een stoel zit verstopt.

Als ik de badkamer in ga, kijk ik altijd even achter het douchegordijn (shocking detail: niet alleen als het donker is) want we kennen allemaal de low budget enge films waar een griezelige kerel achter het gordijn zit te wachten tot de nietsvermoedende hoofdpersoon thuis komt.

Eenmaal in mijn slaapkamer aangekomen, is het nog niet voorbij. Het idee dat er iemand onder ligt en mijn enkel vastpakt...Nee, ik moet altijd even onder het bed kijken of er niemand ligt.

Tot slot de kast. Ik slaap tegenwoordig op de logeerkamer, die vroeger jarenlang mijn kamer was. De paarse muren zijn helaas niet meer.

Deze kamer beschikt over 2 inbouwkasten, waarvan 1 hangkast. Als deze deur niet op slot zit, doe ik dat snel, zonder hem eerst open te maken. Waarom?

In deze kast past met gemak een persoon in. Ik heb een broer van 4 jaar ouder, een broer die er in zijn jonge jaren niet voor terugschrok om mijn leven soms een beetje vervelender te maken. U voelt hem al aankomen.

Op een avond, lang lang geleden, stond de deur op een kier. Op het moment dat ik de deur open wilde doen, sprong mijn broer eruit en bezorgde mij een hartverzakking.

Hij beloofde plechtig het nooit, nooit, nooit meer te doen.

Een paar weken later stond de deur weer op een kier. Ik draaide hem op slot. Even later werd er zachtjes geklopt van binnenuit.

Sindsdien heeft er nooit meer iemand in die kast gezeten, maar mijn gewoonte leer ik niet meer af :-)

"Wat gaat de tijd toch snel."

Een tijdje geleden werd ik wakker met de regel van een liedje in mijn hoofd. Het liedje zelf zullen we verder geen aandacht aan besteden, daar het een uiterst sentimenteel nummer is van Marco Borsato. Maar de regel gaat als volgt: "Oh, wat gaat de tijd toch snel!"

Deze regel sloot naadloos aan op de droom die ik had gehad, waarin verschillende klasgenoten uit de brugklas in voorkwamen. De brugklas!

Al lang voor de eerste schooldag kregen we een namenlijst van onze nieuwe klasgenoten. Na 8 jaar op de Open Kring gezeten te hebben, waar je je klasgenoten in de kerk, op catechesatie en op blokfluitles tegenkomt, was deze overgang naar een klas met zo'n 20 nieuwe mensen misschien een beetje een overkill.

Ik bestudeerde alle namen en besloot met wie ik vrienden zou worden. Ben Feringa klonk tenslotte veel sympathieker dan bijvoorbeeld Marieke Mast.

Ik wist nog niet welke onherstelbare achterstand ik al had opgelopen door Nijkerker te zijn, en wekelijks naar de kerk te gaan, en met mijn broer in dezelfde klas te zitten. Maar de tijd zou het mij genadeloos snel leren.

Toen Ben Feringa op de kennismakingsdag een klodder speeksel deponeerde in het kopje koffie van de mentor, die even de klas uit was, wist ik dat vanaf die dag alles in mijn leven anders zou zijn.

Cor en ik werden aangesproken als "Ruttencor" - we hadden zoveel uitzonderlijkheden gemeen dat we door onze klasgenoten soms werden verward voor 1 persoon.

Onze dagelijkse fietstocht van 3 kwartier naar de leerfabriek werd met enige verbazing, ontzag en leedvermaak aanschouwd. De echte Amersfoorters lieten zich om tien over 8 van De Berg afrollen.

Ja, alles werd anders. Maar hoeveel anders, dat kon ik op die kennismakingsdag nog niet weten. Het VWO werd niks (net als mijn hele verdere schoolcarriere overigens) , en ook kinderarts bleek een slecht plan als je Ingang Oost niet kan aanzien.

Maar nu, 10 jaar later heb ik meer gezien van de wereld dan ik had durven dromen toen ik 12 was. De vrienden die ik heb gemaakt zijn afkomstig van alle werelddelen (behalve Antarctica, hoewel Alaska daar toch aardig in de buurt komt) en ik snap vliegvelden beter dan het gemiddelde treinstation.

En dan kan ik alleen maar instemmend meezingen met Marco Borsato: "Ooooh….wat gáát de tijd toch snel!"

Okee, voor de liefhebbers, hier is het liedje.

twee

Na jaren een kamer voor mezelf te hebben gehad, was het even wennen om in Lausanne een kamer te delen met 3 anderen. Ook in diverse Aziatische landen deelde ik de meest ongure slaapvertrekken met 1, 2 of soms wel 10 anderen. Daarom zie ik het als pure luxe om in een kamer te slapen waar je zo hard mag snurken als je maar wil, en met het licht kan knipperen en iets kan eten zonder het te moeten delen.
Sinds een week heb ik er echter weer een kamergenoot bij. Gelukkig praat zij wel Nederlands, heeft ze geen rare eetgewoonten en gaat ze niet halverwege de nacht slapen.
Heel gezellig!
(We zijn ons ook aan het bekwamen in Mahjongg Garden.)



Een paar weken geleden reisde ik met de trein. Het was een halve wereldreis, er was ook een bus bij betrokken. Op de terugweg stroomde de trein vol met voetbalsupporters. Nederlanders vooral, die heel blij waren dat 'we' hadden gewonnen. Ze liepen heel luid 'SSSST' sissend door de stiltecoupe, naar mijn coupe. Het was al laat en ik zat in mijn eentje en ik hoopte heel hard dat ze niet bij mij zouden gaan zitten.
Valse hoop natuurlijk, want er waren ongeveer 7 lege stoelen om mij heen.

Twee uur later stonden we nog steeds stil omdat een paar idioten een conducteur bewusteloos hadden geslagen in een andere trein. De voetbalsupporters deelden hun tas vol blikjes Heineken met me. Ze waren heel vrolijk en heel aardig.
Weer wat geleerd! Niet alle voetbalsupporters zijn nare mensen!

3 keer werken.

Postbode
Een stukje van een gesprek wat ik op straat opving tussen een man en zijn (klein)dochter, die hij net van de basisschool had opgehaald.

Man: Nou, de volgende keer dat je naar de wc moet, dan zeg je gewoon "Ik moet zeiken, en dat zeg ik thuis ook altijd, k * twijf!" Tjonge jonge...het moet toch niet gekker worden."

Cafe T Espresso
Sorry, lieve klanten die een koffie verkeerd kochten - ik wist nog niet dat de melk niet wordt opgewarmd als dat slangetje niet goed zit...

Sorry, meneer en mevrouw die een cappuccino zonder koffie kregen. Ik had niet gezien dat ik de koffie moest bijvullen...

Sorry, vaste klant, ik weet nog niet uw vaste recept...(kleine cappuccino met een klein beetje kaneel, of cappuccino met een espresso erin, of een Palermo kleine decaf met suiker, etc.)

Sorry, meneer die mijn naam zo mooi vond en dat je die zo weinig tegenkomt...ik was mijn eigen naambordje vergeten en heette alleen voor de gelegenheid Aurora.

Sorry, klanten tegen wie ik 'En de bon!' riep terwijl ik de koffie overhandigde...mijn AH ervaringen zitten blijkbaar dieper dan ik dacht...

Nog een keer postbode
Het mooiste moment van deze week was toen ik de Nijkerk-kalender op nummer 16 mocht bezorgen. Nummer 16 was boos. Heel Nijkerk had de kalender gekregen, behalve '3863', zijn wijk. Hij wilde de kalender, en ook een verklaring waarom zijn wijk niet had mogen delen in deze actie.
De verklaring moest ik hem schuldig blijven, en toen ik navraag deed wist Postbode Plus mij te vertellen dat alle overgebleven kalenders in de oudpapiercontainer waren gegooid. 3863 had gewoon pech gehad.

Maar, eind goed al goed! Blijkbaar is Postbode Plus de container weer ingedoken, want nummer 16 heeft zijn kalender!

Tandarts (2)

Het vervolg van mijn tandartsbezoek zat er onherroepelijk aan te komen. De tiende dag van maart, in het jaar 2009, om tien minuten over het tweede uur.

Maar wat een verschil met een maand geleden! Ondanks de regen leek het gebouw me met zijn stralend witte muren hartelijk te verwelkomen. Eindeloos leken de 5 minuten die ik in de wachtkamer moest doorbrengen. Toen de vriendelijke stem van de assistente mij via de intercom verzocht me naar kamer 1 te begeven, sprong ik verheugd op. Wat heerlijk! Wat een voorrecht!

Ze had een prachtig roze shirt aan, het soort roze dat je doet denken aan lente. We maakten wat luchtige grappen over de zin en onzin van ouder worden en je ouder voelen, en daar kwam de tandarts al binnen.

Daar gingen ze aan het werk. Gefascineerd keek ik toe naar hun prachtige teamwork, althans, het deel dat zich in mijn gezichtsveld bevond. Vier handen die geroutineerd alle handelingen uitvoerden. Verdoving, geprik, geboor, watten erin, lampje erop - ik kon het bijna niet bijhouden, zo snel waren ze. De boor klonk me als muziek in de oren. En wat is het toch een heerlijk gevoel, als je je mond en de helft van je tong niet meer kan voelen.

Terwijl we gedrieen kalm wachtten tot de laatste verdoving werkzaam zou zijn, vertelde ik ze met een dubbele tong wat ik die ochtend in de krant had gelezen: dat de tandartsfobie de meest voorkomende fobie is. Dat wist de tandarts uiteraard ook, en daarom was het ook een rotberoep, volgens hem. Maar ook een mooi beroep. En, vervolgde hij, de meeste tandartsen zijn ook niet de grootste helden. En de specialisten, die zijn het bangst. Ja! Dat wisten jullie niet, he?
Dat heeft te maken met een controlfreak zijn. Daar zouden ze eens een studie over moeten doen.

Voor ik het wist was dit aangename halfuurtje al weer voorbij. Het meisje achter de balie keek niet raar op van mijn gesliste verzoek om een volgende afspraak. Ik kan niet wachten!

Hulde aan Hoogeveen!

(De levensles die geleerd kan worden: Face your fears!)