Tandarts (2)

Het vervolg van mijn tandartsbezoek zat er onherroepelijk aan te komen. De tiende dag van maart, in het jaar 2009, om tien minuten over het tweede uur.

Maar wat een verschil met een maand geleden! Ondanks de regen leek het gebouw me met zijn stralend witte muren hartelijk te verwelkomen. Eindeloos leken de 5 minuten die ik in de wachtkamer moest doorbrengen. Toen de vriendelijke stem van de assistente mij via de intercom verzocht me naar kamer 1 te begeven, sprong ik verheugd op. Wat heerlijk! Wat een voorrecht!

Ze had een prachtig roze shirt aan, het soort roze dat je doet denken aan lente. We maakten wat luchtige grappen over de zin en onzin van ouder worden en je ouder voelen, en daar kwam de tandarts al binnen.

Daar gingen ze aan het werk. Gefascineerd keek ik toe naar hun prachtige teamwork, althans, het deel dat zich in mijn gezichtsveld bevond. Vier handen die geroutineerd alle handelingen uitvoerden. Verdoving, geprik, geboor, watten erin, lampje erop - ik kon het bijna niet bijhouden, zo snel waren ze. De boor klonk me als muziek in de oren. En wat is het toch een heerlijk gevoel, als je je mond en de helft van je tong niet meer kan voelen.

Terwijl we gedrieen kalm wachtten tot de laatste verdoving werkzaam zou zijn, vertelde ik ze met een dubbele tong wat ik die ochtend in de krant had gelezen: dat de tandartsfobie de meest voorkomende fobie is. Dat wist de tandarts uiteraard ook, en daarom was het ook een rotberoep, volgens hem. Maar ook een mooi beroep. En, vervolgde hij, de meeste tandartsen zijn ook niet de grootste helden. En de specialisten, die zijn het bangst. Ja! Dat wisten jullie niet, he?
Dat heeft te maken met een controlfreak zijn. Daar zouden ze eens een studie over moeten doen.

Voor ik het wist was dit aangename halfuurtje al weer voorbij. Het meisje achter de balie keek niet raar op van mijn gesliste verzoek om een volgende afspraak. Ik kan niet wachten!

Hulde aan Hoogeveen!

(De levensles die geleerd kan worden: Face your fears!)