"Wat gaat de tijd toch snel."

Een tijdje geleden werd ik wakker met de regel van een liedje in mijn hoofd. Het liedje zelf zullen we verder geen aandacht aan besteden, daar het een uiterst sentimenteel nummer is van Marco Borsato. Maar de regel gaat als volgt: "Oh, wat gaat de tijd toch snel!"

Deze regel sloot naadloos aan op de droom die ik had gehad, waarin verschillende klasgenoten uit de brugklas in voorkwamen. De brugklas!

Al lang voor de eerste schooldag kregen we een namenlijst van onze nieuwe klasgenoten. Na 8 jaar op de Open Kring gezeten te hebben, waar je je klasgenoten in de kerk, op catechesatie en op blokfluitles tegenkomt, was deze overgang naar een klas met zo'n 20 nieuwe mensen misschien een beetje een overkill.

Ik bestudeerde alle namen en besloot met wie ik vrienden zou worden. Ben Feringa klonk tenslotte veel sympathieker dan bijvoorbeeld Marieke Mast.

Ik wist nog niet welke onherstelbare achterstand ik al had opgelopen door Nijkerker te zijn, en wekelijks naar de kerk te gaan, en met mijn broer in dezelfde klas te zitten. Maar de tijd zou het mij genadeloos snel leren.

Toen Ben Feringa op de kennismakingsdag een klodder speeksel deponeerde in het kopje koffie van de mentor, die even de klas uit was, wist ik dat vanaf die dag alles in mijn leven anders zou zijn.

Cor en ik werden aangesproken als "Ruttencor" - we hadden zoveel uitzonderlijkheden gemeen dat we door onze klasgenoten soms werden verward voor 1 persoon.

Onze dagelijkse fietstocht van 3 kwartier naar de leerfabriek werd met enige verbazing, ontzag en leedvermaak aanschouwd. De echte Amersfoorters lieten zich om tien over 8 van De Berg afrollen.

Ja, alles werd anders. Maar hoeveel anders, dat kon ik op die kennismakingsdag nog niet weten. Het VWO werd niks (net als mijn hele verdere schoolcarriere overigens) , en ook kinderarts bleek een slecht plan als je Ingang Oost niet kan aanzien.

Maar nu, 10 jaar later heb ik meer gezien van de wereld dan ik had durven dromen toen ik 12 was. De vrienden die ik heb gemaakt zijn afkomstig van alle werelddelen (behalve Antarctica, hoewel Alaska daar toch aardig in de buurt komt) en ik snap vliegvelden beter dan het gemiddelde treinstation.

En dan kan ik alleen maar instemmend meezingen met Marco Borsato: "Ooooh….wat gáát de tijd toch snel!"

Okee, voor de liefhebbers, hier is het liedje.