Ik geef het eerlijk toe, en niet alleen op het internet: ik ben soms een beetje bang in het donker. Vooral als ik 's avonds laat thuis kom in een donker huis en iedereen ligt al op bed.
Ik kan in het dagelijks leven heel rationeel en nuchter redeneren, maar een donker huis heeft een gekke uitwerking op mij.
Wanneer ik de kamer binnenkom doe ik eerst het licht aan, vervolgens ook het licht in de voorkamer zodat ik kan checken of er niet toevallig een enge man met een honkbalknuppel achter een stoel zit verstopt.
Als ik de badkamer in ga, kijk ik altijd even achter het douchegordijn (shocking detail: niet alleen als het donker is) want we kennen allemaal de low budget enge films waar een griezelige kerel achter het gordijn zit te wachten tot de nietsvermoedende hoofdpersoon thuis komt.
Eenmaal in mijn slaapkamer aangekomen, is het nog niet voorbij. Het idee dat er iemand onder ligt en mijn enkel vastpakt...Nee, ik moet altijd even onder het bed kijken of er niemand ligt.
Tot slot de kast. Ik slaap tegenwoordig op de logeerkamer, die vroeger jarenlang mijn kamer was. De paarse muren zijn helaas niet meer.
Deze kamer beschikt over 2 inbouwkasten, waarvan 1 hangkast. Als deze deur niet op slot zit, doe ik dat snel, zonder hem eerst open te maken. Waarom?
In deze kast past met gemak een persoon in. Ik heb een broer van 4 jaar ouder, een broer die er in zijn jonge jaren niet voor terugschrok om mijn leven soms een beetje vervelender te maken. U voelt hem al aankomen.
Op een avond, lang lang geleden, stond de deur op een kier. Op het moment dat ik de deur open wilde doen, sprong mijn broer eruit en bezorgde mij een hartverzakking.
Hij beloofde plechtig het nooit, nooit, nooit meer te doen.
Een paar weken later stond de deur weer op een kier. Ik draaide hem op slot. Even later werd er zachtjes geklopt van binnenuit.
Sindsdien heeft er nooit meer iemand in die kast gezeten, maar mijn gewoonte leer ik niet meer af :-)
1 comment:
Hm, hebben we dezelfde genen ofzo...? Zeer herkenbaar :D
Post a Comment