Tandarts

Vroeger ging ik blijmoedig en zonder morren naar de tandarts.
Toen ik een beugel kreeg, mocht ik er zelfs elke 2 maanden heen. Tandarts angst, dat kende ik niet.

Tot ik op een kwade dag, na dagen kiespijn, in de tandartsstoel belandde en de vriendelijke man voor mijn ogen veranderde in een beul, mijn gebit urenlang mishandelde, en dit werk zelfs voortzette bij een tweede afspraak.

Op de 1 of andere manier heeft deze ervaring een irrationele en buiten proportionele angst bij mij teweeg gebracht. Angst voor de tandarts!

Echter, gewoon niet gaan is ook geen oplossing, werd mij verteld. Het wordt alleen maar erger en dan zit je uiteindelijk met de gebakken peren, in de penarie, etcetera.

Vanmorgen was het moment der waarheid aangebroken.

Bevend zat ik in de wachtkamer, te wachten tot de krakende intercom de onheilstijding zou doorgeven.
Mevrouw *, u mag naar kamer 1 komen!

Bevend lag ik in de stoel. Dat de tandartsassistenten besloten om eerst nog rontgenfoto's te laten maken 'omdat het al weer een tijdje geleden was', hielp niet erg mee. Hun vrolijk roze gekleurde shirts ook niet. En dat de tandarts een kwartier op zich liet wachten, terwijl ik op de computer mijn eigen kiezen als rontgenfoto kon bewonderen, me afvragend of ze er nou wel goed of niet goed uitzagen...nee, dat hielp inderdaad ook niet mee.

Eindelijk kwam hij binnen. Als ik hem zijdelings vertel dat ik in Cambodja ben geweest, blijkt dat hij daar juist een boek over aan het lezen is. Terwijl hij lijm van mijn tanden krabt (?) geeft hij een korte lezing over de geschiedenis van Cambodja, inclusief de ware naam van Pol Pot. Het feit dat ik alleen maar met 'ga' en 'glokt' kan reageren, schijnt hem niet te deren. Hij zal er wel aan gewend zijn.
Als later ook nog blijkt dat hij pas in Lausanne is geweest, is onze band sterker dan ooit.

Beul? Hoezo?

Over ruim een maand worden er wat herstelwerkzaamheden uitgevoerd, maar niets ernstigs. En ik maak me niet meer druk.