Hoe Ruth van Phnom Penh naar Lausanne kwam

Inderdaad, deze blog typ ik vanuit Lausanne. Vanuit mijn relaxte bed in Lausanne, om precies te zijn.
En hoe dat zo is gekomen?
Ik zal bij het begin beginnen ;-)

Woensdagmiddag las ik op nu.nl dat het vliegveld in Bangkok was gesloten voor alle inkomende en uitgaande vluchten. Het leek me dat dat geen invloed zou hebben op onze terugreis, die zou namelijk pas 4 dagen later zijn. Een vliegveld sluiten kost bakken vol met geld, dus ze zouden het wel heel snel oplossen.
Maar tegelijkertijd zat het me niet lekker en heb ik er toch maar een paar gebeden tegenaan gegooid ;-)

Donderdag ontdekte ik via nu.nl dat het helemaal niet de goede kant op ging. Sterker nog, het leek me dat we over een Plan B moesten nadenken, voor het geval dat het nog meer zou escaleren. De betogers waren niet van plan het vliegveld te verlaten en zeer bereid om geweld te gebruiken als iemand ze eruit probeerde te gooien.
Een email naar de base om ze op de hoogte te brengen, en nog meer bidden.

Later op de dag kreeg ik te horen dat Luc, onze reisagent in Zwitserland al bezig was om een eventuele alternieve route te regelen voor ons. Ons oorspronkelijke plan was op zondagmiddag om 6 uur van Phnom Penh naar Bangkok vliegen, en dan om 12 uur 's nachts van Bangkok naar Wenen, en vervolgens van Wenen naar Geneve.
's Avonds belde Julie, de schoolleider die ook in Zwitserland was, en hard aan het werk om een plan B te maken voor ons. Ze vertelde dat Luc een optie had voor een vlucht via Kuala Lumpur, maar dan zouden we 4 december terug zijn in plaats van 1 december. Op het moment dat ik dat hoorde besloot ik dat ik me daar niet bij zou neerleggen.
Zoals ik in de vorige blog schreef zou dat veel consequenties hebben voor de debrief.

We probeerden zoveel mogelijk informatie te krijgen over de situatie, maar dat was niet makkelijk. Maar alles wat we hoorden was negatief. Duizenden reizigers waren gestrand op het vliegveld, ze werden langzamerhand geevacueerd naar hotels, de ene na de andere luchtvaartmaatschappij annuleerde vluchten, de PAD (de partij die de regering weg wil hebben etc.) was vastbesloten om net zo lang te blijven zitten daar tot de regering zou opstappen, we ontdekten dat dit politieke drama al minstens een jaar lang aan het opbouwen was, etc.

Vrijdagavond belde Julie weer. Ze had goed nieuws: Austrian Airlines (waarmee we van Bangkok naar Geneve zouden vliegen) was 1 van de 20 maatschappijen die waren geselecteerd om vanaf het militaire vliegveld in Bangkok te vliegen. Dat betekende dat onze vlucht door zou gaan. Het enige punt: konden wij in 2 dagen naar Bangkok reizen?
In mijn hoofd ging ik het snel na: morgen een bus naar de grens, een rit van 8 uur. Daar overnachten, en dan zondag een bus naar Bangkok, 5 uur. We zouden moeten uitvinden waar we heen moesten, we moesten contact opnemen met Austrian Airlines, we moesten zeker weten dat de vlucht door zou gaan.

Zaterdagochtend maar weer op weg naar het internetcafe, maar ik kon Austrian Airlines niet bereiken. Hoe meer we over de situatie lazen en hoorden, hoe meer we ervan overtuigd raakten dat het niet verstandig was om te gaan. Het leek ons dat we naar het probleem toe zouden gaan, terwijl we ook vanuit Phnom Penh konden vliegen. Maar aan de andere kant - het doel was om 1 december terug te zijn.

En toen kreeg David, een student, het voor elkaar om contact te krijgen met Austrian Airlines. Hij kreeg te horen dat ze een hotel in Bangkok hebben waar we naar toe kunnen gaan, de check in voor de vlucht gebeurt daar en vervolgens zouden ze ons met een bus naar het militaire vliegveld brengen. Dit was om 13:30, en binnen een uur hadden we onze spullen gepakt en stond er een busje klaar die ons naar de grens zou brengen.

11 uur 's avonds kwamen we aan in Poipet, op de grens met Thailand, en na een overnachting vonden we de volgende dag een nieuw busje dat we huurden om ons naar Bangkok te rijden. Een rit van 5 uur, waarbij hij soms 175 km per uur reed...we waren blij dat we levend aankwamen.

Zondag om tien voor 1 kwamen we aan in Rama Garden, een prachtig hotel in Bangkok. We wisten dat de vlucht 's nachts zou vertrekken, dus we kwamen aan vol vertrouwen dat we alle, of in elk geval de meeste stress nu achter de rug hadden. Maar toen werd ons verteld dat er mensen waren met een ticket voor de 26e, die voorrang hadden met inchecken. Vervolgens degenen met een ticket voor de 27e, en 28e, en 29e, en dan pas de mensen met een ticket voor de 30e - en wij behoorden tot die laatste groep...
Zonder enig idee te hebben hoe groot het vliegtuig was, zagen we 2 uur lang mensen inchecken. 2 uur wachten, bidden, sandwiches eten, nagels bijten - tot wij eindelijk werden opgeroepen om in de rij te gaan staan. Langzaam, heel langzaam kwamen we steeds verder vooraan te staan - het inchecken gebeurde allemaal met de hand, aangezien ze geen computers hadden.
Maar uiteindelijk was het dan toch zover: ons hele team kon inchecken!!! Ik had de boardingpass in mijn handen maar kon het nog steeds niet echt geloven...

Vervolgens uren wachten tot de bus ons rond 7 uur naar het militaire vliegveld bracht, een rit van ongeveer 3 uur. Rond 1 uur 's nachts vertrok ons vliegtuig, en om 7 uur locale tijd landden we in Wenen.
Om half 6 's avonds vertrok het vliegtuig naar Geneve, en dat was het eerste moment waarop ik eindelijk (een beetje) kon relaxen...het was ons echt gelukt. We waren Bangkok uit.

Het is een lang verhaal, inderdaad, en ik ben absoluut niet in staat om te beschrijven hoe die dagen waren voor ons, en hoe het voelt om niet in staat te zijn om ook maar iets in de situatie te veranderen, en hoe het voelt om absoluut niet te weten wat de beste beslissing is, en hoe dankbaar we zijn dat we allemaal op 1 december terug waren - dankzij God :-)
Bedankt voor alle gebeden, ik weet dat er heel wat mensen voor ons hebben gebeden en dat is echt geweldig!