Maar na 10 minuten op de fiets ging ik toch wel heel hard...was de weg iets te steil...de bocht iets te scherp...en ik belandde in een struik naast de weg. Dat leverde nog een paar gewonden op, want in hun haast om te stoppen viel er 1, de ander viel daar over heen, etc.
Ik heb daar niets van meegekregen, want ik had niet eens enig idee van welke dag het was. Ik bleef maar vragen welke dag het was, en wat er was gebeurd.
Nadat de groep voor me heeft gebeden, zijn 3 mensen met me mee terug gegaan waar ik werd opgevangen door Hayley, ze is verpleegkundige. Rond half 11 ben ik gevallen, en pas om 13:00 was ik me bewust van wie ik was en waar ik was. Vervolgens kwamen de herinneringen van de afgelopen week 1 voor 1 terug.
Er werd me vanalles verteld (je hebt me 500 franc geleend/je vindt Colin leuk/dat kind daar is van jou/je bent door Peter van de fiets geduwd) maar inmiddels weet ik wat de waarheid is (en nee, ik heb geen kind).
Na het avondeten besloten we toch maar om naar de eerste hulp te gaan, voor de zekerheid. Toen ik daar lag, met een infuus in mijn arm en een steun om mijn nek voelde ik me best wel professioneel gewond.
Dokter Zimmerman (ofzo) heeft al mijn functies gecheckt, ze deden het allemaal prima. Uit de CT-scan van mijn hoofd bleek dat ik geen hersenschade heb (wel een lichte hersenschudding), mijn ogen zijn in orde (alleen rond mijn linkeroog zijn allerlei bijzondere kleuren en zwellingen te zien) en dankzij de rontgenfoto van mijn schouder weten we nu dat mijn sleutelbeen gebroken is. Vandaar dat ik best wel pijn had.
Ze hebben overwogen of het geopereerd moest worden, vanwege de plaats van de breuk, maar het is 99% zeker dat dat niet hoeft, gelukkig! 4 weken een mitella, niet sporten, rustig aan doen, en dan moet ik weer helemaal de oude zijn.
Ruth bij de plaats van het ongeluk (na een korte nacht met onderbrekingen, met veel pijn en niet zo blij als ik probeer te zijn)
Tot zover mijn geweldige weekendbelevenissen...
Voor deze week hebben we lecture van Paul Hawkins, vanuit Kansas City. We hebben een video-conference-systeem-achtig-iets wat ons een live-verbinding geeft met hem: hij ziet ons, wij zien hem en zo geeft hij ons les. Vanwege het tijdsverschil worden de lessen verplaatst naar de middag.
(Ik las net wat ik in de vorige blog heb geschreven: dat ik ook wel rust moest nemen. Mm...misschien is dit wel DE gelegenheid daarvoor :-) )
7 comments:
Cool hoe je dit verhaal verteld, echt heel erg op z'n 'Ruth'... Gaaf! Natuurlijk wel een beetje jammer dat 't gebeurt is, maar nu weet je mooi weer dat al je functies het doen én je geen hersenschade hebt (altijd fijn om te weten)...
Alleen moest ik weer even terug denken aan je opmerking 2 blogs terug... Ik heb het even opgezocht: 'Koreanen kunnen niet fietsen', overtuig jezelf ;)
http://ruth-in-zwitserland.blogspot.com/2007/07/montreux_15.html
Hey ruth,
Nu kan de opmerking onder een foto hier wat naar beneden ook wel af je blog he... Koreanen kunnen niet fiesten... HEhe...
Meid heel erg veel sterkte! Heb je gemaild.. we zitten namelijk in hetzelfde schuitje. Dezelfde arm, op dezelfde manier. Volgens mij hebben wij moeite met fietsen ;):P
groetjes Luuk
je ziet er gruwelijk uit, haha...
Maaaaaaaar.... als t over is, heb je wel bizarre foto´s van jezelf (je moet er iets positiefs in zien).
Geniet van je rust ;)
ruth!!!! doe je het een beetje rustig aan...............
Ik kan nu ook eindelijk je blog weer lezen! Gelukkig :D
Rustig aan hé! Succes en ik hoop dat het snel geneest!
liefs en een knuffel
Hey zusje
Doe rustig aan he! Laat die gekke zwitsers maar goed voor je zorgen daar :) dat heb je wel verdiend.
Liefs en een grijns van Cor
En een grijns van Willemijn erbij!
wow, ik lees dit nu pas, ruth! maar verderop las ik al dat het gelukkig weer beter gaat :-)
stiekem ben ik je niet vergeten ;-)
Post a Comment