De liftdag!

De dag begon al vroeg...om 6:50 stond onze eerste lift, Sjoerd, al klaar. Nog maar nauwelijks uitgeslapen vertrokken we richting Arnhem. Daar werden we afgezet bij dit benzinestation aan de A12:

Na een rustig ontbijtje hebben we wat gekletst met een OAD-chauffeur, en een Spaanse en een Duitse vrachtwagenchauffeur, die ons geen van allen richting Oberhausen konden brengen. De één had een vage tip over OAD-bussen en naar Maastricht gaan, de anderen zouden bij de eerstvolgende afslag rechtsomkeert maken.
Vervolgens spraken we de Man Uit Wassenaar aan, hij had al in geen jaren lifters meegenomen maar voor ons wilde hij best een uitzondering maken omdat we zo vriendelijk overkwamen. Een beetje zwijgzaam was hij wel, maar hij bracht ons toch maar mooi naar Hünxe!

Bij Hünxe hebben we de langste tijd gewacht, ongeveer een half uur. Daar vonden we de Bert de MessingMan, een geslaagde zakenman die in messing handelde. Hij bracht ons naar Bottrop.

Ook in Bottrop hebben we een heel tijdje moeten zoeken, maar uiteindelijk vonden we Sam the Armyman. Een rugbyspelende soldaat uit Fiji, die in een Brits legerkamp in Hameln zat. Een superrelaxte gast, die ons een paar honderd kilometer liet meeliften in z’n Sprinter. Halverwege de reis kwamen we erachter dat er airco in de bus zat!

Even na Hameln heeft hij ons eruit gezet, alwaar we een pauze hebben gehouden. We waren inmiddels niet ver van Hannover vandaan, maar toen we erachter kwamen dat Hameln de stad is van “De Rattenvanger van Hamelen” kon onze avontuurlijke geest ons niet meer tegenhouden…die rattenvanger zouden wij wel eens even gaan zoeken.

Hier werd voor het eerst het stuk karton ingezet, en niet zonder succes…na tientallen voorbijscheurende auto’s stopte voor ons de Dikke Duitser. Wij dachten het ritje in onze zak te hebben, tot hij ons er ineens 12 km. voor Hameln eruit zette omdat hij de andere kant op moest.
Weer kwam het bordje goed van pas, en misschien was het toeval, maar net als bij de lift daarvoor werd er gestopt toen ik ‘m vasthield…;-)
Ik hoefde er maar even mee te zwaaien naar de Wegenwacht, en hij trapte de rem meteen in.
Deze jongeman bracht ons tot in Hameln, waar we nog een paar kilometer moesten lopen naar het centrum. Een mooi stadje, trouwens!

Voordat de rattenvanger werd gezocht, hebben we onze pauze goed benut met een lekker Duits biertje.

Zoals de barman al had gezegd rende de rattenvanger inderdaad door het centrum met de fluit in zijn hand. Je moest maar geluk hebben om hem tegen het lijf te lopen – hadden wij even geluk dat de beste man óns tegen het lijf liep! Blijkbaar werkt zijn truc nog steeds, want hij had een grote kinderschaar achter zich aan.

Nadat we Hameln, ons Endepunkt, wel hadden gezien hebben we op een kruispunt een nieuw bordje ingezet, deze keer was Bad Eilsen onze bestemming. Juist toen de moed ons een beetje in de schoenen begon te zakken stopte er een autootje met twee Schilders erin. Deze jongens brachten ons een eind weg, vertelden een ingewikkeld verhaal over waar we de snelweg op moesten en zetten ons er toen uit bij een klein Shell-station.
We moesten naar Bad Oeayhausen, en dit bleek nog niet zo makkelijk te zijn.
Maar weer was het geluk aan onze hand! Na overleg met de jongen achter de kassa, en een tijdje in de zon zitten, en een route proberen te zoeken op een kaart in de winkel, en weer overleg met de kassajongen, bood hij (Alexander) zomaar aan om ons te brengen. Hij moest zelf de andere kant op naar huis, maar moest toch nog inkopen doen in Bad Oeayhausen, en het was 5 uur dus zijn werkdag zat er net op.

Weer een gezellig ritje, met mooie verhalen over auto-ongelukken, Rusland en muziek. Hij zette ons af naast de Burger King, waar wij meteen maar gebruik van maakten.
Een nieuw bord was ook snel gemaakt, deze keer met Osnabrück erop. We liepen de Burger King uit met het bord, ik wees een mooie Volkswagen Passat aan (“Die moeten we hebben!”) Otto zwaaide met het bord naar de chauffeur en 10 minuten later scheurden we met ruim 200 km per uur over de Autobahn naar Osnabrück.

Deze ScrubNurse moest zelf vlak voor de grens noordwaarts, dus hij zou ons er daar uitzetten bij een tankstation. Die vonden we niet op tijd, en uiteindelijk heeft hij ons tot ver over de grens gebracht! Het was één van de leukste ritten, en echt een topkerel.
Inmiddels dus op Nederlands grondgebied, waar Otto graag zijn blijdschap over wilde uiten

vonden we in een restaurant de Vliegtuigspotters. Twee ietwat stoffige mannen van middelbare leeftijd die een weekend naar Denemarken waren gegaan voor een vliegshow. Eigenlijk zouden ze ons afzetten in Enschede, maar toen bleek dat ze langs Apeldoorn kwamen.
Daar hebben ze ons eruit gezet, na veel lange gesprekken over fototoestellen en vliegtuigen.
Mijn laatste lift was ook te mooi om waar te zijn: ik had erop gerekend om de trein te nemen, maar uiteindelijk bood Otto De Vader Van Otto aan om me naar Ermelo te brengen.
Zo eindigde ik rond 22:00 op precies de zelfde plek als waar ik 15 uur daarvoor was vertrokken: voor de deur van nr. 39…

Het totaal aantal kilometers zal zo spoedig mogelijk vermeld worden…